Translation status

4,210 Strings 100%
Browse Translate
44,114 Words 100%
255,024 Characters 100%

Strings status

Strings Words Characters
4,210 44,114 255,024
All strings Browse Translate Zen
4,210 44,114 255,024
Translated strings Browse Translate Zen

Summary

Project website www.teamsadcrab.com
Instructions for translators

https://www.teamsadcrab.com/community-translation-project-for-innocent-witches/
Translation process
  • Translations can be made directly.
  • Translation suggestions can be made.
  • Any authenticated user can contribute.
  • The translation uses monolingual files.
  • The translation base language can not be edited.
File mask */non_dialogue.json
Monolingual base language file en/non_dialogue.json
Translation file Download fa/non_dialogue.json
Last change Aug. 10, 2026, 6:08 p.m.
Last change made by None
Language Persian
Language code fa
Text direction Right to left
Case sensitivity Case-insensitive
Number of speakers 89,208,445
Number of plurals 2
Plural type One/other
Plurals Singular 0, 1
Plural 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, …
Plural formula n > 1
13 days ago

String statistics

Strings percent Hosted strings Words percent Hosted words Characters percent Hosted characters
Total 4,210 44,114 255,024
Translated 100% 4,210 100% 44,114 100% 255,024
Needs editing 0% 0 0% 0 0% 0
Read-only 0% 0 0% 0 0% 0
Failing checks 0% 0 0% 0 0% 0
Strings with suggestions 0% 0 0% 0 0% 0
Untranslated strings 0% 0 0% 0 0% 0
Last 12 months Previous

Activity in last 12 months

0 changes 0 changes 0 changes 0 changes 0 changes 0 changes 0 changes 0 changes 0 changes 309 changes 0 changes 0 changes 3,750 changes 0 changes 73 changes 0 changes 0 changes 0 changes 4 changes 181 changes 84 changes 10 changes 1 change 0 changes
AugSepOctNovDecJanFebMarAprMayJunJul

Quick numbers

44,114
Hosted words
4,210
Hosted strings
100%
Translated
2
Contributors
and previous 30 days

Trends of last 30 days

—
Hosted words
+100%
—
Hosted strings
+100%
+98%
Translated
+1%
+100%
Contributors
—
User avatar None

Changes committed
Changes committed 13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
Slime missed just by a hair and hit Jane on the back of her head. You turned around with an angry look, but couldn't find the culprit, all students looked above her head, carefully looking at Professor Stem, who was absorbed by her own speech. It was full of praises and reverence to the “perfect” and “extremely useful” creatures, that they will get to use in the end of the lesson. One of such creatures just flew across the room and hit Jane. Going through her hair, Jane managed to get it out, barely holding back the scream of disgust Jane managed to throw it away. Looking around one more time, she once again failed to spot a culprit. As soon as she turned back, Sam's face showed the look of barely contained laughter. Taking two deep breaths, he once again tried to get Richard's attention, who was sitting a bit away from him. Another slime throw was more successful and hit Richie in his shoulder. Thankful that he managed to avoid Jane this time, slime went down the student's robe. {p}Richard turned around, with a confused look, spotting Sam's inquisitive look, he asked with his eyes “What do you need?” Sam silently made a few movements with his wand and, air lit up with a number of small letters : “What are we going to do, genius?” Richie turned back. What to do? If only he knew, what can they do...\n\n\n\n\n\n{p} -We must report this to deans and headmaster, and stop the experiment! That is the only way to get out of this unstable situation, - Richard tried to compel Sam. {p} -Report? Report it?! And how will we look? We have created an unstable potion, without any knowledge of its effects and made one of our classmates take it? And now she is under an influence of the mental intervention, charm potion and Merlin knows what else? Please, don't throw us out of the school? How you think it will go? – Sam was furious. Justly so, even a half of what they've done would be enough for their expulsion. A thing that was sometimes feared even more than death by {p}Ravenclaw's students. Studying was their goal and had tremendous meaning by itself to them! To lose their place, truly death would be preferable. {p} -Well, then maybe we should... I don't know, you are better at human interaction than me, you should be responsible for delivering our report! {p} -Better than you? Sure! But even I am not that good! Richie, you have no clue what goes on beyond the walls of your bedroom and brewing room. Whichever angle we present this, we will be thrown out faster than you can cast a levitation spell. – Sam tiredly dropped into his favorite armchair. {p}His face show concern and a hint of inescapable doom they were under. He even started to come to terms with the thought of their expulsion. And started to plan his life after it. Looking for a job? Or leaving England for good and trying to get into, let's say, Durmstrang? {p} -No-no-no! Illogical, wrong! There must be a way out! There is not a situation, that has only one solution, these are the words of the famous witch Kara Perrivall. {p} -Sure, quote great ones. All those nights behind the books didn't go to waste. But it won't save you from expulsion. Whatever, we cannot pander this forever, we have to make a decision. Either we give up and report ourselves or you got and have a date with Sandy. – Sam said with maximum seriousness. {p} -But I cannot. I've never been on a date. I don't know the established algorithm or have needed skills. It is im-impossible, - Richie's face begged for way out. Looking remarkably alike an abandoned kitten. {p} -Dammit, you should have ended up in Hufflepuff with such attitude! – Sam didn't even try to hold back, but calmed down and regained his composure, - Sorry. I am just too nervous. You understand that continuing your insane experiment – is our only chance? If we can finish it. We will prove that your potion works, find its side-effects and will be able to eliminate them, then you will seize the glory and fame. And if not, we will come to headmaster with what we have, and you will be expelled. I as well, - last sentence came out like a whisper from Sam's mouth.\n\n\n\n\n\nSandy looked incredible. Even in the usual school robe, she managed to create an unbelievably attractive look. Wove her hair into three braids, two of which framed her face, with the third, the biggest one, dropping behind her back. Coquettish she connected the edges of her robe on different levels, with just a light touch from the magical make up from “Magic and Beauty”. Frankly, with what she had to work with, it was unnecessary. Richie silently stood in an empty school hall and looked at the approaching doom, with Sandy's face. A random observer would think this situation is akin to how a rabbit is hypnotized by an approaching snake. {p} -Hi, Richie, I am so happy to see you, how are you? “Kiss me! Kiss me right now!” – last phrase came from the air itself, but Sandy's lips remained still, once again, Richie was reading her thoughts. {p} -Emmm... S-Sandy, - that undoubtedly full of thought phrase stayed in the air for good five seconds. Finally, Grimes, pulling all of his mental strength together (or at least what he could under the circumstances), finally said, - What a beautiful evening tonight! I mean weather, is beautiful. Probably. I cannot tell from here. But she is most certainly beautiful. Yes. {p}{p}Sandy responded with a crystal clear laugh. Her laugh was that of an alien bird, who decided to visit out imperfect world out of pity, gracing it with her perfection. {p}{p} -Richie, you are hilarious. Why didn't I notice it sooner? All of these self-important classmates, impudent Slytherins, stupid like ogres Gryffindors. You are the only interesting person in this whole school. “And so open and vulnerable, r-r-r, I could just eat you up”. {p} -No, don't, - Richie couldn't hold back. {p} -Don't do what? – Sandy looked surprised. {p} -N-no, d-don't... me... Don't say such things about other houses, they too have bright students, yes. – Grimes managed to recover. {p} -Ah, Richie, who do you mean? They can only continue their self-important lives. While you are so humble and quiet. But I see, just how talented you are, how easily you outsmart everyone during potion brewing, and even in other subjects, - they slowly started walking down the hall. At this time, Hogwarts was mostly empty filled with a rather dark atmosphere. {p} -Y-you look great. You have such beautiful robe,- trying to break the uncomfortable silence said Richard. {p} -Yes? Thank you, Richie, you are so thoughtful. “I want you to pull it off me. Especially since I have nothing under it”. {p} -N-n-nothing? – Richard suddenly stopped, as if he was hit by a spell and looked at Sandy with shock. {p} -Nothing? What are you on, stupid? – Sandy smiled once again and quickly closed the distance between them. Richard tried to step back, but hit the wall behind him, now there couldn't be more than a hand worth of space between them, - You are nervous Richie? Because of me? “Come on, put your hand in my robes, come on, touch me... there”. {p} -You two have me worried, - this slow and paced voice, full of irony could belong to only one person at Hogwarts. Professor Snape, once again managed to appear out of nowhere and heard their quiet talk. Though considering the situation it isn't surprising he managed to sneak on them. {p} -Professor? – Richie, who had lost all hope, could only look from Snape to Sandy and back. {p} -Professor, - the hint of annoyance in Sandy's voice were spiced up with her anger,- Good evening. “Stupid bastard, is your only goal in life is to ruin the life of others? If you cannot get any, you will try to stop everyone around you from getting any, asshole?” {p} -Unless you plan to assault mister Grimes, miss Pils, could you explain to me what you are doing in the halls at such time? Though, you would like to continue, don't let me stop you. As I can see, you have him cornered, quite professionally might I add, - as Snape said these words, Richie realized how right he was. Sandy managed to put him between a wall and column during their short exchange. {p} -We were just walking, Professor, I don't believe school rules forbid that? – Sandy looked ready for a fight, - We are senior students and know perfectly the dangers of these halls and how to avoid them. “Especially since the main danger of this caste is you, old fart!” {p} -Know perfectly? – with a voice full of irony, Snape prepared for the lethal strike, - As I can see, mister Grimes, got caught in one of such dangers, despite whatever knowledge he may have. I would recommend you to be more careful, Grimes, I will still need you during my class. You are the only vegetable in this school that at least can pass for a human being during my lessons. All the best. {p}{p}Snape sharply turned around and just as silently as he had approached, disappeared in the darkness of the halls. {p} -It is too late, S-Sandy, we should go back,- almost begging, Richard looked at his companion. {p} -Yes, Richie, you are right, - Once again Sandy gave him a smile, - Come on , “In any case, I didn't plan to get to your dick today”. {p}Richard barely remained standing on his legs.\n\n\n\n{p} -So, how did it go? Any news? Come on! – Sam rushed to his friend as soon as he came in. {p} -I have one piece of news – the mental connection, as well as the charm effect work perfectly, - Richard sighed, - And I have no clue how to get rid of the side-effect. At least not right now. But, there is another p-problem. {p} -What problem? – Sam asked cautiously. {p} -I... I don't know if I want to get rid of that side effect anymore. {p}{p}Sleeping Ravenclaws were awoken by Samuel's laugher.
لجن با یک مو فاصله از دست داد و به پشت سر جین خورد. تو با نگاهی عصبانی برگشتی، اما نتوانستی مقصر را پیدا کنی، همهٔ دانش‌آموزان بالای سر او نگاه می‌کردند و با دقت به استاد استم نگاه می‌کردند که غرق در سخنرانی خودش بود. پر از ستایش و احترام به موجودات «بی‌نقص» و «بسیار مفید» بود که قرار بود در پایان درس از آنها استفاده کنند. یکی از این موجودات تازه از اتاق عبور کرد و به جین خورد. جین با عبور از میان موهایش، توانست آن را بیرون بیاورد و به سختی جلوی جیغ انزجار خود را گرفت و آن را پرت کرد. یک بار دیگر به اطراف نگاه کرد، اما باز هم نتوانست مقصر را پیدا کند. به محض اینکه برگشت، صورت سام نشان‌دهندهٔ خنده‌ای به سختی مهار شده بود. دو نفس عمیق کشید و دوباره سعی کرد توجه ریچارد را جلب کند که کمی دورتر از او نشسته بود. پرتاب لجن دیگری موفق‌تر بود و به شانهٔ ریچی خورد. خوشحال از اینکه این بار از برخورد به جین جلوگیری کرده بود، لجن از روی ردای دانش‌آموز پایین رفت. {p}ریچارد با نگاهی گیج برگشت و با دیدن نگاه کنجکاو سام، با چشمانش پرسید «چه چیزی نیاز داری؟» سام بی‌صدا چند حرکت با چوبدستی خود انجام داد و هوا با تعدادی حروف کوچک روشن شد: «چه کار می‌خواهیم بکنیم، نابغه؟» ریچی برگشت. چه کار باید بکنند؟ اگر فقط می‌دانست، چه کار می‌توانند بکنند...\n\n\n\n\n\n{p} -ما باید این را به مدیران و مدیر گزارش دهیم، و آزمایش را متوقف کنیم! این تنها راه برای خروج از این وضعیت ناپایدار است، - ریچارد سعی کرد سام را مجاب کند. {p} -گزارش؟ گزارشش دهیم؟! و ما چه شکلی می‌شویم؟ ما یک معجون ناپایدار ساخته‌ایم، بدون هیچ دانشی از اثرات آن و یکی از همکلاسی‌هایمان را مجبور به خوردن آن کرده‌ایم؟ و حالا او تحت تأثیر مداخلهٔ ذهنی، معجون جذاب و مرلین می‌داند چه چیز دیگری است؟ لطفاً، ما را از مدرسه اخراج نکنید؟ فکر می‌کنی چطور پیش خواهد رفت؟ – سام خشمگین بود. به حق، حتی نیمی از کاری که انجام داده‌اند برای اخراجشان کافی بود. {p} -چیزی که گاهی حتی بیشتر از مرگ توسط دانش‌آموزان ریونکلاو ترسیده می‌شد. تحصیل هدف آنها بود و به خودی خود معنای عظیمی برایشان داشت! از دست دادن جایگاهشان، واقعاً مرگ ترجیح داده می‌شد. {p} -خب، پس شاید باید... نمی‌دانم، تو در تعامل با انسان‌ها از من بهتر هستی، تو باید مسئول تحویل گزارش ما باشی! {p} -بهتر از تو؟ حتماً! اما حتی من هم آنقدر خوب نیستم! ریچی، تو هیچ اطلاعی نداری از آنچه فراتر از دیوارهای اتاقخواب و اتاق جوش‌زدنت می‌گذرد. از هر زاویه‌ای که این را ارائه دهیم، سریع‌تر از آنکه بتوانی طلسم شناوری بزنی، اخراج می‌شویم. – سام با خستگی به صندلی راحتی موردعلاقه‌اش فرو رفت. {p}صورتش نگرانی و اشاره‌ای از عذاب غیرقابل‌اجتنابی که زیر آن بودند را نشان می‌داد.او حتی شروع به کنار آمدن با فکر اخراجشان کرد. و شروع به برنامه‌ریزی برای زندگی بعد از آن کرد. به دنبال کار؟ یا ترک کردن انگلستان برای همیشه و تلاش برای ورود به، مثلاً، دورمسترانگ؟ {p} -نه-نه-نه! غیرمنطقی، اشتباه! باید راهی وجود داشته باشد! هیچ موقعیتی نیست که فقط یک راه حل داشته باشد، اینها کلمات جادوگر معروف کارا پریوال است. {p} -حتماً، از بزرگان نقل قول کن. همهٔ آن شب‌های پشت کتاب‌ها بی‌فایده نبود. اما تو را از اخراج نجات نمی‌دهد. به هر حال، نمی‌توانیم برای همیشه این را تحمل کنیم، باید تصمیم بگیریم. یا تسلیم می‌شویم و خودمان را گزارش می‌دهیم یا تو می‌روی و با سندی قرار می‌گذاری. – سام با نهایت جدیت گفت. {p} -اما من نمی‌توانم. من هرگز قرار نگذاشته‌ام. الگوریتم مشخص یا مهارت‌های لازم را نمی‌دانم. غ-غیرممکن است، - صورت ریچی التماس‌کنندهٔ راه فرار بود. به طرز قابل توجهی شبیه یک بچه‌گربهٔ رها شده. {p} -لعنت، با این نگرش باید به هافلپاف می‌رفتی! – سام حتی سعی نکرد خود را کنترل کند، اما آرام شد و خونسردی خود را به دست آورد، - متاسفم. من فقط خیلی عصبی هستم. می‌فهمی که ادامهٔ آزمایش دیوانه‌وارت – تنها شانس ماست؟ اگر بتوانیم آن را تمام کنیم. ثابت می‌کنیم که معجون تو کار می‌کند، عوارضش را پیدا می‌کنیم و قادر به حذف آنها خواهیم بود، سپس تو شهرت و افتخار را به دست خواهی آورد. و اگر نه، با آنچه داریم پیش مدیر می‌رویم، و تو اخراج می‌شوی. من هم همینطور، - جملهٔ آخر مانند یک زمزمه از دهان سام خارج شد.\n\n\n\n\n\nسندی خارق‌العاده به نظر می‌رسید. حتی در ردای مدرسه‌ای معمولی، توانست ظاهری باورنکردنی جذاب ایجاد کند. موهایش را به سه بافت بافته بود، دو تا از آنها صورتش را قاب می‌کردند، با سومی، بزرگ‌ترین، که پشت سرش آویزان بود. با عشوه‌گری لبه‌های ردایش را در سطوح مختلف به هم متصل کرد، فقط با یک لمس سبک از آرایش جادویی از «مجیک اند بیوتی». رک و پوست‌کنده، با آنچه که در اختیار داشت، غیرضروری بود. ریچی بی‌صدا در یک تالار خالی مدرسه ایستاد و به عذاب نزدیک‌شونده، با صورت سندی، نگاه کرد. یک ناظر تصادفی فکر می‌کرد این وضعیت شبیه به نحوه‌ای است که یک خرگوش توسط یک مار نزدیک‌شونده هیپنوتیزم می‌شود. {p} -سلام، ریچی، خیلی خوشحالم که می‌بینمت، چطوری؟ «من رو ببوس! همین الان من رو ببوس!» – جملهٔ آخر از خود هوا آمد، اما لب‌های سندی بی‌حرکت ماند، بار دیگر، ریچی داشت افکارش را می‌خواند. {p} -اممم... س-سندی، - آن عبارت بدون‌شک پر از فکر به مدت پنج ثانیه در هوا ماند. در نهایت، گرایمز، با جمع کردن تمام قدرت ذهنی خود (یا حداقل آنچه در آن شرایط می‌توانست)، سرانجام گفت، - چه عصر زیبایی امشب! منظور هواست، زیباست. احتمالاً. از اینجا نمی‌توانم بگویم. اما او قطعاً زیبا است. بله. {p}{p}سندی با خنده‌ای زلال پاسخ داد. خنده‌اش خندهٔ یک پرندهٔ بیگانه بود که تصمیم گرفته بود از روی ترحم به دنیای ناقص ما سر بزند و آن را با کمال خود مزین کند. {p}{p} -ریچی، تو بامزه‌ای. چرا زودتر متوجه نشدم؟ همهٔ این همکلاسی‌های خودبزرگ‌بین، اسلیترین‌های گستاخ، گریفیندورهای احمق مثل غول‌ها. تو تنها شخص جالب در کل این مدرسه‌ای. «و آنقدر باز و آسیب‌پذیر، ر-ر-ر، فقط می‌توانم تو را بخورم». {p} -نه، نکن، - ریچی نتوانست خود را کنترل کند. {p} -چی کار نکنم؟ – سندی متعجب به نظر می‌رسید. {p} -ن-نه، ن-نکن... من... دربارهٔ خانه‌های دیگر اینطور چیزها را نگو، آنها هم دانش‌آموزان باهوشی دارند، بله. – گرایمز توانست خود را جمع کند. {p} -آه، ریچی، منظورت کیست؟ آنها فقط می‌توانند زندگی خودبزرگ‌بینانهٔ خود را ادامه دهند. در حالی که تو اینقدر فروتن و ساکتی. اما من می‌بینم، چقدر بااستعدادی، چقدر به راحتی در طول جوش‌زدن معجون، و حتی در سایر دروس، از همه پیشی می‌گیری، - آنها به آرامی در تالار به راه افتادند. در این زمان، هاگوارتز بیشتر خالی بود و فضایی نسبتاً تاریک داشت. {p} -ت-تو عالی به نظر می‌رسی. ردای بسیار زیبایی داری، - ریچارد برای شکستن سکوت ناراحت‌کننده گفت. {p} -بله؟ متشکرم، ریچی، خیلی با‌فکری. «می‌خواهم آن را از تنم درآوری. مخصوصاً که زیرش هیچی ندارم». {p} -ه-ه-هیچی؟ – ریچارد ناگهان ایستاد، انگار که طلسمی به او خورده باشد و با شوک به سندی نگاه کرد. {p} -هیچی؟ چه خبرته، احمق؟ – سندی دوباره لبخند زد و به سرعت فاصله بین آنها را کم کرد. ریچارد سعی کرد عقب برود، اما به دیوار پشت سرش برخورد کرد، حالا بین آنها بیشتر از یک دست فاصله نبود، - عصبی هستی ریچی؟ به خاطر من؟ «بیا، دستت را در ردایم بگذار، بیا، من رو لمس کن... آنجا». {p} -شما دو نفر من رو نگران کردید، - این صدای آهسته و موزون، پر از کنایه، می‌توانست فقط متعلق به یک نفر در هاگوارتز باشد. استاد اسنیپ، بار دیگر موفق شد از ناکجا ظاهر شود و صحبت‌های آرام آنها را بشنود. اگرچه با توجه به شرایط، تعجب‌آور نیست که موفق شد به آنها نزدیک شود. {p} -استاد؟ – ریچی، که تمام امید خود را از دست داده بود، فقط می‌توانست از اسنیپ به سندی و برگردد. {p} -استاد، - اشاره‌ای از ناراحتی در صدای سندی با خشمش آمیخته شد، - عصر بخیر. «حرومزادهٔ احمق، تنها هدف تو در زندگی خراب کردن زندگی دیگران است؟ اگر نمی‌توانی به چیزی برسی، سعی می‌کنی همهٔ اطرافیانت را از رسیدن به آن بازداری، کونی؟» {p} -مگر اینکه قصد حمله به آقای گرایمز را داشته باشی، خانم پیلز، می‌توانی به من توضیح دهی که در این ساعت در تالارها چه می‌کنی؟ اگرچه، دوست داری ادامه دهی، بگذار جلوی تو را نگیرم. همانطور که می‌بینم، او را به گوشه‌ای کشانده‌ای، کاملاً حرفه‌ای باید اضافه کنم، - با گفتن این کلمات توسط اسنیپ، ریچی متوجه شد چقدر حق با اوست. سندی در طول این گفتگوی کوتاه موفق شده بود او را بین دیوار و ستون قرار دهد. {p} -ما فقط داشتیم قدم می‌زدیم، استاد، فکر نمی‌کنم قوانین مدرسه این را منع کنند؟ – سندی آمادهٔ جنگ به نظر می‌رسید، - ما دانش‌آموزان سال بالایی هستیم و خطرات این تالارها و چگونگی اجتناب از آنها را به خوبی می‌دانیم. «مخصوصاً که خطر اصلی این قلعه تو هستی، پیرمرد بدبو!» {p} -به خوبی می‌دانید؟ – با صدایی پر از کنایه، اسنیپ برای ضربه‌ای مرگبار آماده شد، - همانطور که می‌بینم، آقای گرایمز، با وجود هر دانشی که ممکن است داشته باشد، در یکی از این خطرات گرفتار شده است. به شما توصیه می‌کنم بیشتر دقت کنید، گرایمز، من هنوز در طول کلاسم به شما نیاز خواهم داشت. تو تنها سبزی در این مدرسه‌ای که حداقل در طول درس‌هایم می‌تواند به عنوان یک انسان رد شود. بهترین‌ها. {p}{p}اسنیپ به شدت چرخید و به همان اندازه که بی‌صدا آمده بود، در تاریکی تالارها ناپدید شد. {p} -خیلی دیر شده، س-سندی، باید برگردیم، - ریچارد تقریباً التماس‌کنان به همراه خود نگاه کرد. {p} -بله، ریچی، حق با توست، - سندی دوباره به او لبخند زد، - بیا، «به هر حال، من امروز قصد نداشتم به کیرت برسم». {p}ریچارد به سختی روی پاهایش ایستاده بود.\n\n\n\n{p} -خب، چطور شد؟ خبری هست؟ بیا! – سام به محض اینکه وارد شد به سمت دوستش هجوم برد. {p} -من یک خبر دارم – ارتباط ذهنی، و همچنین اثر جذاب، کاملاً کار می‌کنند، - ریچارد آهی کشید، - و من هیچ ایده‌ای ندارم که چگونه از شر عوارض خلاص شوم. حداقل نه الان. اما، مشکل دیگری و-وجود دارد. {p} -چه مشکلی؟ – سام با احتیاط پرسید. {p} -من... نمی‌دانم که آیا دیگر می‌خواهم از شر آن عوارض خلاص شوم. {p}{p}ریونکلاوهای خوابیده با خندهٔ ساموئل بیدار شدند.
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
{p} -Where's a basilisk when you need it?! Richie! Try to be more careful! {p}Samuel Stem in his rightful anger almost raised his hand at his young student, but managed to regain his composure. Even for Ravenclaw, Richard Grymes was considered to be too out of this world, and assaulting such a boy would only bring more trouble. {p} -I am sorry, Sam. This cauldron is just too heavy. Words couldn't describe the look of guilt on boy's face, calming down Sam even further. {p}Still, carrying a cauldron full of some suspicious liquid across the common room... damn. Richie is really too weird even for this school. It's hardly surprising that this puny student couldn't see anything carrying the cauldron, tripping over the armchair, Sam was sitting with the latest issue of “Oracle”. Spilling the aforementioned liquid all over and destroying Sam's new trousers. Common room is one of the few places at school, where uniform rules are lax, a fact that undoubtedly saved Sam's robes from sharing the fate of his trousers. {p} -Fine, Richie, to hell with my trousers, I didn't like them that much, Sam said breaking the tension. While others sometimes thought of him as ruthless, inside he was a kind and compassionate. He felt somewhat bad for his fellow student. {p} – Come on, I'll help you with what's left of your concoction... where were you caring it to?\n\n\n\n{p} -So, what were you trying to make? Besides a putrid smelling liquid? {p}The cauldron continued to make bubbling and even wheezing sounds, with a smell that could rival an ogre's breath. Opening a window would have been an option, if they weren't in the Room of Requirement, which for some reason this time didn't provide everything that was required, unlike the name would suggest. This room, that ever shifted across the school, was found and shown to Sam by Richie. How the latter one found it himself remained a mystery. Richie himself, was a complete mystery in fact. Despite his slowness, social awkwardness and other quirks, no one would accuse him of being dim-witted or stupid. He was one of the better Ravenclaw students, and truly was an embodiment of this house virtues. He was especially passionate about potions, and had surprising skill with them. Even earning occasional praise from Professor Snape. Though somehow, even during those rare moments, Snape's face would keep the usual expression of “You simpletons, why am I even bothering to teach you”. And so, this time Richie decided to show his new concoction to Sam, which he described as “Something utterly important”. Why did he choose Sam? Probably because, he did show him occasional compassion and even interest in his research he postulated. {p} -It will work! It has to work, yes! – Richie had a glint of madness in his eyes, typical for most Ravenclaw. {p} -Richie, I don't doubt you. Just, relax. What has to work? What is this recipe? It looks like something from polymagic? Or is it something along the lines of direct interaction? {p} -What? Polymagic? No-no-no! This experimental brew has grounded mandragora! You would never use mandragora for polymagic. What are you on Sam? – Grimes was truly surprised by the remark. {p} -Well, my friend, not everyone are as adept at the Snapespering as you – parried Samuel with a cunning smile – So, what is that? What have you been brewing here for so long? {p} -Long? This isn't long at all! I spent the last month on this! Fourteen complete cycles of brewing, crystallisation and distilling, brewing again! This is my magnum opus! After this even Severus Snape will have to tip his hat to me! {p} -Hmm, if only he wore one. I guess he is more used to taking off his students' scalps than anything else. So, can you finally tell me – what is this potion? – Sam's voice did little to cover his annoyance. {p} -Potion? Ah, yes. By the end of the experiment we will receive a potion of mental intervention. Do you get it? Anyone who drinks it will become an open book to the subject of experimentation. All of their thoughts will be easily seen! – the glint of madness slowly turned into an untamed flame. {p} -Hold your horses, Richie, are you serious? I guess you didn't waste your time here. If this actually works, you'll get to be on a cover of the “Oracle”. What about occlumency, wouldn't block your potion? {p} -No! Nothing will be able to stop it, I have added the millefolium just for that. You saw me adding it, - Richard looked as if he was insulted by his friends remissness. {p} -Yes-yes, that root, how could I have missed it! So, who will be your test subject? Any candidates? Don't tell me, you planned to test it on me, I won't allow you to dig through my mind. {p} -I... I hadn't thought about that... Richie turned to Sam, with the lost look on his face. {p} -Fine, pour me some of it, and I'll trick someone into drinking it. {p} -Yes... Yes! Just like that. Effective! Rational! Thank you, Sam! Let me just add my hair to it, so that thoughts will be directed to me. {p} -Sure, make sure you do it right, Sam said without thinking, his thoughts were occupied with a query to find a potential victim.\n\n\n\n\n\n\n\n{p} -Sandy, you look great today. Do you want some pumpkin juice?\n\n\n\n{p} -Did you do it? Richard asked Sam, as soon as he entered the bedroom. {p} -Of course, piece of cake, like getting a Dumbledore card from a chocolate frog. – Sam looked very satisfied with himself. {p} -So, who was it? Who will be the subject of our experiment? Who drank it? – Richie was bursting with excitement, prancing about and barely holding himself together. This put an even bigger smile on Sam's face. {p} -Sandy, our miss know-it-all of course. {p} -Sandy? W-why Sandy? – Richie stopped in his tracks, as if he was a stone golem. {p} -Why not? Wouldn't you like to know what that little minx thinks? Aren't you annoyed by her attitude, so pure, you can't even joke next to her, as soon as you get a bit crude, you won't hear the end of it. Hey, what's wrong, why did you suddenly become pale? {p} -No-nothing, I just... went pale for no reason! Now Richie suddenly started to change colour as well, but to bright red. {p} -No way! So you like her? And here I thought that only a new cauldron could cause such an expression from you. Sam couldn't contain his laughter any longer, slapping his hand against his knee. Surprised doesn't even begin to cover it! {p} -Stop it! I do NOT like her, it's just she is so... ugh... Stop, we have to concentrate on our experiment. The potion should take an effect in an hour, and I have to be close by, so let's get to the common room. {p} -You know, Sandy is a real looker Richie, don't you think? Sam said toward Sandy upon seeing Sandy while approaching the common room, sneakily checking for Richard's reaction. He planned to milk the sudden discovery for maximum entertainment value. {p} -What?! S-stop it! Her looks have nothing to do with our experiment, forget about her looks! Red as a stop light, Sam quipped back. {p}Truth to be told, Sandy really was one of the better looking girls in the house. Not too short, fit, creating a delicate impression, that was full of elegance and femininity. Such large blue eyes on a small face, complemented with a small and delicately sloped nose. And to top it off, long elegant and perfectly straight black hair that glistened like it was the finest of silks and fell right above her perfectly shaped bottom. {p} -Sure then, you don't want to talk about it, I understand, said Richie. But I definitely should try hitting on her, she is too good to pass up. Sam fully relaxed in his armchair, to the point where if he were to relax further, he might just disappear into it. {p} -Hit on her? What do you mean by that! Richard's eyes had a hint of rage in them. {p} -Wow, that serious, my friend? I was just voicing my opinion. I... {p} -Richie, said Sam in what might be mistake as a calm voice. {p}If it was possible, Sam's jaw would break the floor. Because it was Sandy who interrupted their talk so abruptly, coming close to the two pals. {p} -Hello San... {p} -Richie, Sandy interrupted Sam once again, looking straight at Richard. I wanted to tell you, that I... I don't know what I want to say, I am sorry. But if you are interested, I would like to have lunch with you. Or dinner. Or we may take a walk, talk about your experiments. Perhaps I can I keep you company? {p}Sandy's face had an extreme look of shyness on it, but she kept on talking, pushing the words out one by one. {p} -Emmm, o-of course we can, I mean you can keep me company. My company, yes. Richie looked even worse, discovering ever-new shades of rose, it looked if he really was trying to disappear into his armchair. {p} -Thank you, Richie, then I'll see you tomorrow? Sandy looked relieved and smiled. {p} -Ye-yes, t-tomorrow. {p}On that note, Sandy turned around, continuing to ignore Sam and left. As soon as she did, Sam gave an inquisitive look to Grimes. {p} -Richie, this looks very much like an effect of some charm potion, what in Merlin's beard was it?! Did your potion had some side-effect? If I wasn't here, I think she would have just dragged you with her on a date right then and there! {p} -Sam, answered Richard with his gaze wandering off in some far away realm. Sam, I saw her thoughts. And you cannot possibly imagine what was in them!
{p} -بازیلیسک وقتی بهش نیاز داری کجاست؟! ریچی! سعی کن بیشتر دقت کنی! {p}ساموئل استم در خشم به حق خود، تقریباً دستش را به سوی دانش‌آموز جوان بلند کرد، اما توانست خونسردی خود را حفظ کند. حتی برای ریونکلاو، ریچارد گرایمز بیش از حد عجیب و غریب در نظر گرفته می‌شد، و حمله به چنین پسری فقط مشکلات بیشتری ایجاد می‌کرد. {p} -متاسفم، سام. این دیگ خیلی سنگین است. کلمات نمی‌توانستند نگاه گناهکار روی صورت پسر را توصیف کنند، که سام را بیشتر آرام کرد. {p}با این حال، حمل یک دیگ پر از مایع مشکوک در سراسر اتاق مشترک... لعنتی. ریچی واقعاً حتی برای این مدرسه هم خیلی عجیب است. تعجب‌آور نیست که این دانش‌آموز ضعیف نتوانست چیزی را ببیند و در حالی که دیگ را حمل می‌کرد، روی صندلی راحتی که سام با آخرین شمارهٔ «اوراکل» روی آن نشسته بود، زمین خورد و مایع مذکور را همه جا ریخت و شلوار جدید سام را نابود کرد. اتاق مشترک یکی از معدود مکان‌های مدرسه است که قوانین لباس در آن سخت‌گیرانه نیست، که بدون شک ردای سام را از سرنوشت شلوارش نجات داد. {p} -خوب، ریچی، به جهنم با شلوارم، آنقدرها هم دوستشان نداشتم، سام گفت تا تنش را بشکند. در حالی که دیگران گاهی او را بی‌رحم می‌دانستند، درونش مهربان و دلسوز بود. او برای همکلاسی‌اش کمی احساس بدی داشت. {p} -بیا، به تو کمک می‌کنم با باقیماندهٔ مخلوطت... داشتی آن را کجا می‌بردی؟\n\n\n\n{p} -خب، می‌خواستی چه چیزی درست کنی؟ غیر از یک مایع بدبو؟ {p}دیگ به تولید صداهای حباب‌دار و حتی خس‌خس ادامه داد، با بویی که با نفس یک غول رقابت می‌کرد. باز کردن پنجره یک گزینه بود، اگر آنها در اتاق نیاز نبودند، که به دلایلی این بار همه چیز مورد نیاز را فراهم نکرد، برخلاف آنچه نامش نشان می‌داد. این اتاق که همیشه در سراسر مدرسه جابه‌جا می‌شد، توسط ریچی پیدا شد و به سام نشان داده شد. اینکه خود ریچی چگونه آن را پیدا کرد، یک راز باقی ماند. خود ریچی، در واقع یک راز کامل بود. با وجود کندی، ناهنجاری اجتماعی و سایر عجایبش، هیچ کس او را به کم‌هوشی یا حماقت متهم نمی‌کرد. او یکی از دانش‌آموزان برتر ریونکلاو بود و واقعاً تجسم فضایل این خانه بود. او به ویژه به معجون‌ها علاقه داشت و مهارت شگفت‌انگیزی در آنها داشت. حتی گاهی از استاد اسنیپ تحسین می‌گرفت. اگرچه به نوعی، حتی در آن لحظات نادر، چهرهٔ اسنیپ حالت معمول «شما احمق‌ها، چرا من حتی زحمت تدریس به شما را می‌کشم» را حفظ می‌کرد. و بنابراین، این بار ریچی تصمیم گرفت مخلوط جدید خود را به سام نشان دهد، که آن را به عنوان «چیزی کاملاً مهم» توصیف کرد. چرا سام را انتخاب کرد؟ احتمالاً به این دلیل که او گاهی به او دلسوزی و حتی علاقه به تحقیقاتش نشان می‌داد. {p} -کار خواهد کرد! باید کار کند، بله! – ریچی جرقه‌ای از جنون در چشمانش داشت، که برای اکثر ریونکلاوها معمول است. {p} -ریچی، من به تو شک ندارم. فقط آرام باش. چه چیزی باید کار کند؟ این دستور چیست؟ شبیه چیزی از پلی‌مجیک است؟ یا چیزی در خطوط تعامل مستقیم؟ {p} -چی؟ پلی‌مجیک؟ نه-نه-نه! این دم‌آب آزمایشی ماندراک آسیاب شده دارد! تو هرگز از ماندراک برای پلی‌مجیک استفاده نمی‌کنی. چه خبرته سام؟ – گرایمز واقعاً از این نظر شگفت‌زده شد. {p} -خب، دوست من، همه به اندازهٔ تو در اسنیپ‌صحبتی ماهر نیستند – ساموئل با لبخندی حیله‌گر پاسخ داد – پس، آن چیست؟ اینقدر طولانی اینجا چه می‌جوشیدی؟ {p} -طولانی؟ این اصلاً طولانی نیست! من ماه گذشته را روی این کار گذراندم! چهارده چرخه کامل جوشاندن، تبلور و تقطیر، دوباره جوشاندن! این شاهکار من است! بعد از این حتی سیوروس اسنیپ هم باید کلاهش را برای من بردارد! {p} -هوم، اگر کلا‌هی می‌پوشید. حدس می‌زنم او بیشتر به کندن پوست سر دانش‌آموزان عادت دارد تا هر چیز دیگری. خب، بالاخره می‌توانی به من بگویی – این معجون چیست؟ – صدای سام به سختی ناراحتی خود را پنهان می‌کرد. {p} -معجون؟ آه، بله. در پایان آزمایش ما یک معجون مداخلهٔ ذهنی دریافت خواهیم کرد. می‌فهمی؟ هر کسی که آن را بنوشد برای موضوع آزمایش مانند یک کتاب باز می‌شود. تمام افکارشان به راحتی قابل مشاهده خواهد بود! – جرقهٔ جنون به آرامی به شعله‌ای سرکش تبدیل شد. {p} -آرام باش، ریچی، جدی می‌گویی؟ حدس می‌زنم وقتت را اینجا تلف نکردی. اگر این واقعاً کار کند، روی جلد «اوراکل» خواهی رفت. در مورد اوکلمنسی چی، معجون تو را مسدود نمی‌کند؟ {p} -نه! هیچ چیز نمی‌تواند آن را متوقف کند، من میلی‌فولیوم را فقط برای همین اضافه کرده‌ام. دیدی که اضافه کردم، - ریچارد طوری به نظر می‌رسید که از سهل‌انگاری دوستش آزرده شده است. {p} -بله-بله، آن ریشه، چطور می‌توانستم آن را از دست بدهم! خب، موضوع آزمایش تو کیست؟ کاندیدایی داری؟ به من نگو که قصد داری آن را روی من آزمایش کنی، اجازه نمی‌دهم در ذهنم جست‌وجو کنی. {p} -من... من به آن فکر نکرده بودم... ریچی با نگاهی گمشده به سام برگشت. {p} -خوب، کمی از آن به من بده، و من کسی را فریب می‌دهم تا آن را بنوشد. {p} -بله... بله! دقیقاً همینطور. مؤثر! منطقی! متشکرم، سام! بگذار فقط موهایم را به آن اضافه کنم تا افکار به سمت من هدایت شوند. {p} -حتماً، مطمئن شو درست انجامش می‌دهی، سام بدون فکر گفت، افکارش مشغول یافتن یک قربانی بالقوه بود.\n\n\n\n\n\n\n\n{p} -سندی، امروز عالی به نظر می‌رسی. کمی آب کدو تنبل می‌خواهی؟\n\n\n\n{p} -آیا انجامش دادی؟ ریچارد از سام پرسید، به محض اینکه وارد اتاقخواب شد. {p} -البته، مثل آب خوردن، مثل گرفتن کارت دامبلدور از قورباغهٔ شکلاتی. – سام بسیار از خودش راضی به نظر می‌رسید. {p} -خب، کی بود؟ چه کسی موضوع آزمایش ما خواهد بود؟ چه کسی آن را نوشید؟ – ریچی از هیجان می‌ترکید، می‌پرید و به سختی خود را کنترل می‌کرد. این لبخند بزرگ‌تری را بر روی صورت سام نشاند. {p} -سندی، خانم همه‌چیزدان ما البته. {p} -سندی؟ چ-چرا سندی؟ – ریچی در مسیر خود ایستاد، انگار که یک گلم سنگی باشد. {p} -چرا که نه؟ دوست نداری بدانی آن عوضی کوچولو چه فکری می‌کند؟ مگر از رفتارش اذیت نمی‌شوی، آنقدر پاک که نمی‌توانی حتی در کنارش شوخی کنی، به محض اینکه کمی بی‌ادب بشوی، دیگر از حرف‌هایش خلاص نمی‌شوی. هی، چه خبره، چرا ناگهان رنگ‌پریده شدی؟ {p} -نه-هیچی، من فقط... بی‌دلیل رنگ‌پریده شدم! حالا ریچی ناگهان شروع به تغییر رنگ کرد، اما به قرمز روشن. {p} -نه! پس تو او را دوست داری؟ و من فکر می‌کردم فقط یک دیگ جدید می‌تواند چنین حالتی را از تو ایجاد کند. سام دیگر نتوانست خنده‌اش را کنترل کند و دستش را به زانویش کوبید. تعجب حتی شروع به توصیف آن نمی‌کند! {p} -بس کن! من او را دوست ندارم، فقط او خیلی... آه... بس کن، باید روی آزمایشمان تمرکز کنیم. معجون باید در عرض یک ساعت اثر کند، و من باید نزدیک باشم، پس بیا برویم به اتاق مشترک. {p} -می‌دانی، سندی واقعاً خوش‌گل است ریچی، فکر نمی‌کنی؟ سام هنگام نزدیک شدن به اتاق مشترک، با دیدن سندی، این را گفت و مخفیانه واکنش ریچارد را بررسی می‌کرد. او قصد داشت از این کشف ناگهانی برای حداکثر سرگرمی استفاده کند. {p} -چی؟! بس-س کن! ظاهر او ربطی به آزمایش ما ندارد، ظاهرش را فراموش کن! قرمز مثل چراغ توقف، سام با تمسخر پاسخ داد. {p}راستش را بخواهید، سندی واقعاً یکی از خوش‌گل‌ترین دخترهای خانه بود. نه خیلی کوتاه، خوش‌اندام، تأثیری لطیف ایجاد می‌کرد که سرشار از ظرافت و زنانگی بود. چشمان آبی درشت روی صورت کوچک، با بینی کوچک و ظریف. و روی همهٔ اینها، موهای مشکی بلند، ظریف و کاملاً صاف که مانند بهترین ابریشم می‌درخشید و درست بالای باسن خوش‌فرمش فرود می‌آمد. {p} -پس باشه، نمی‌خواهی در موردش صحبت کنی، فهمیدم، گفت ریچی. اما من قطعاً باید سعی کنم به او نزدیک شوم، او خیلی خوب است که از دستش داد. سام کاملاً در صندلی راحتی خود ریلکس کرد، تا جایی که اگر بیشتر ریلکس می‌کرد، ممکن بود در آن ناپدید شود. {p} -به او نزدیک شوی؟ منظور تو چیست! چشمان ریچارد کمی خشم نشان می‌داد. {p} -وای، اینقدر جدی، دوست من؟ فقط داشتم نظر خودم را می‌گفتم. من... {p} -ریچی، سام با صدایی که شاید اشتباهاً آرام به نظر می‌رسید، گفت. {p}اگر ممکن بود، آروارهٔ سام کف را می‌شکست. چون سندی بود که اینقدر ناگهانی حرفشان را قطع کرد و به دو رفیق نزدیک شد. {p} -سلام سا... {p} -ریچی، سندی دوباره حرف سام را قطع کرد و مستقیم به ریچارد نگاه کرد. می‌خواستم به تو بگویم، که من... نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم، متاسفم. اما اگر علاقه‌مند هستی، دوست دارم با تو ناهار بخورم. یا شام. یا ممکن است قدم بزنیم، دربارهٔ آزمایش‌هایت صحبت کنیم. شاید بتوانم همراهی‌ات کنم؟ {p}صورت سندی به شدت خجالتی بود، اما او به صحبت کردن ادامه داد و کلمات را یکی یکی بیرون می‌آورد. {p} -اممم، ا-البته که می‌توانیم، یعنی می‌توانی همراهی‌ام کنی. همراهی من، بله. ریچی حتی بدتر به نظر می‌رسید و سایه‌های جدیدی از صورتی را کشف می‌کرد، انگار که واقعاً سعی می‌کرد در صندلی راحتی خود ناپدید شود. {p} -متشکرم، ریچی، پس فردا می‌بینمت؟ سندی با آرامش به نظر می‌رسید و لبخند زد. {p} -ب-بله، ف-فردا. {p}با این حرف، سندی برگشت، سام را نادیده گرفت و رفت. به محض اینکه رفت، سام نگاهی کنجکاو به گرایمز انداخت. {p} -ریچی، این خیلی شبیه اثر یک معجون جذاب است، به ریش مرلین چه بود؟! آیا معجون تو عوارضی داشت؟ اگر من اینجا نبودم، فکر می‌کنم او تو را همان موقع و همانجا با خودش به قرار می‌کشاند! {p} -سام، ریچارد با نگاهی که در قلمروی دوری سرگردان بود، پاسخ داد. سام، من افکار او را دیدم. و تو نمی‌توانی حتی تصور کنی که در آنها چه بود!
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
\nDon't forget to congratulate Miss Granger on behalf of the school administration for winning the title of Miss Hogwarts. I'm sure you understand how other Houses would react if I did instead of you.
\nفراموش نکن به نمایندگی از مدیریت مدرسه به خانم گرنجر برای کسب عنوان دوشیزه هاگوارتز تبریک بگویی. مطمئنم می‌دانی اگر من به جای تو این کار را بکنم، سایر خانه‌ها چه واکنشی نشان خواهند داد.
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
\nYou'll have to go see that old nuisance Filch, he's been giving me a hard time about some problems he's been having recently. Naturally, I'm not going to do that since I have urgent matters to attend to, unlike some people. And believe me, they're more important than the nagging of an unstable squib.
\nباید بری پیش آن دردسرساز پیر، فیلچ، او اخیراً به خاطر مشکلاتی که داشته، اذیتم کرده است. طبیعتاً، من این کار را نمی‌کنم چون کارهای فوری دارم، برخلاف بعضی از افراد. و باور کن، آنها مهم‌تر از نق‌نق‌های یک اسکویب ناپایدار هستند.
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
\nBusy. Come no earlier than 21:00, but no later than midnight.
\nسر شلوغ است. زودتر از ۲۱:۰۰ نیا، اما دیرتر از نیمه‌شب نرو.
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
\nYou remember our date on Wednesday, don't you? I can't wait to be alone with you. I've missed you...
\nقرارمان را چهارشنبه به یاد داری، نه؟ بی‌صبرانه منتظرم تا با تو تنها باشم. دلتنگت شده‌ام...
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
\nJust a reminder that this week our fireplace chat has been rescheduled for Wednesday. I hope you are on your best behavior. I look forward to your appearance Wednesday evening in the living room.
\nفقط یک یادآوری که این هفته گپ کنار شومینه‌مان به چهارشنبه موکول شده است. امیدوارم در بهترین رفتار خود باشی. منتظر حضور تو چهارشنبه شب در اتاق نشیمن هستم.
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
\nI'm so sorry, please forgive me! There's no way I can make it to the fashion club meeting this week. Blasted Minerva left me too much work... Please don't revoke my membership! I will definitely be at the next meeting.
\nخیلی متاسفم، لطفاً مرا ببخش! هیچ راهی وجود ندارد که این هفته به جلسهٔ باشگاه مد برسم. مینروا لعنتی کار زیادی برای من گذاشته... لطفاً عضویتم را لغو نکن! قطعاً در جلسهٔ بعدی خواهم بود.
13 days ago
User avatar A.M

Translation changed
\nOn Wednesday, we are gathering a marvelous group of enthusiastic fans of magical creatures at the main entrance. I know you remember this, but it's so much fun: chatting with myself from the past!
\nچهارشنبه، ما یک گروه فوق‌العاده از طرفداران مشتاق موجودات جادویی را در ورودی اصلی جمع می‌کنیم. می‌دانم که این را به یاد داری، اما خیلی سرگرم‌کننده است: گپ زدن با خودم از گذشته!
13 days ago
Browse all translation changes